5.นิวฟาวด์แลนด์

5.นิวฟาวด์แลนด์

ยักษ์ใหญ่ใจดีตัวนี้ เมื่อโตเต็มที่สามารถมีน้ำหนักได้มากถึง 78 กิโลกรัม เลยเชียว! แถมยังสูงได้มากถึง 80 เซนติเมตรอีกด้วย นอกจากลำตัวใหญ่ กระดูกใหญ่ แข็งแรงแล้วยังมีขนหนาพองถึงสองชั้น เป็นสุนัขที่มีท่าทางการเดินที่สง่างามมากๆเลยเชียวล่ะ

สุนัขสายพันธุ์นิวฟาวด์แลนด์  (Newfoundland)

     มีถิ่นกำเนิดมาจากประเทศแคนาดา ที่เกาะนิวฟาวแลนด์ แต่เดิมแล้วสุนัขนิวฟาวด์แลนด์เป็นสุนัขที่ไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลิน แต่เป็นสุนัขที่ชาวประมงเลี้ยงไว้เพื่อฝึกให้คอยช่วยชีวิตคนจมน้ำ หรือเรือล่มอับปาง แต่ปัจจุบันนิยมเลี้ยงไว้เฝ้าบ้านให้เป็นเพื่อนกับเด็กๆ และบางคนอาจรู้จักในนาม "ยักษ์ผู้อ่อนโยน" ด้วยค่ะ

ลักษณะขน

     หนาและหยิกเล็กน้อย มีสีดำ สีน้ำตาล สีเทา หรือจะเป็นสีดำและขาวปนกัน เป็นขนสองชั้น ชั้นในนุ่ม ชั้นนอกแข็ง ปกป้องความหนาวเย็นได้ดี ถ้าอยู่ในอากาศร้อนก็ต้องตัดขนเพื่อให้เค้าสบายตัวนิดนึงค่ะ

อุปนิสัย 

     โดยธรรมชาติแล้ว พี่เบิ้มนิวฟาวนด์แลนด์เป็นสุนัขที่ร่าเริง และเชื่อง แม้ว่าตัวจะใหญ่มาก แต่นิวฟาวนด์แลนด์เป็นสุนัขที่สุภาพ รักสงบ ซื่อสัตย์ และเป็นมิตรกับเด็กมากๆ เลยทีเดียว

น้ำหนัก-สัดส่วน

     สุนัขสายพันธุ์นิวฟาวด์แลนด์ เมื่อโตเต็มที่ มีน้ำหนัก 50-78 กิโลกรัม สูง 66-80 เซนติเมตร  เป็นสุนัขที่มีลำตัวขนาดใหญ่ กระดูกใหญ่ แข็งแรง และมีท่าทางการเดินสง่างาม ค่ะ

สถานที่เลี้ยง

     ควรเป็นบริเวณที่กว้างๆ จะได้วิ่งเล่นได้อย่างเต็มที่ ด้วยขนาดตัวใหญ่จำเป็นต้องใช้พื้นที่มาก

การดูแลขน

     ควรแปรงขนบ่อยๆ เพื่อช่วยให้ขนสะอาดมากยิ่งขึ้นและยังไม่ให้ขนพันกันยุ่งเหยิงด้วยค่ะ

ปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพ

     สิ่งที่พบได้บ่อยๆ จะเกี่ยวข้องกับลิ้นหัวใจบกพร่อง สามารถทำให้เสียชีวิตได้อย่างกระทันหันทั้งๆ ที่อายุยังน้อยๆ ค่ะ

ความสามารถพิเศษ

     เป็นความสามารถที่อยู่ในสายเลือดนั้นก็คือ การว่ายน้ำ พี่เบิ้มนิวฟาวด์แลนด์ว่ายน้ำเก่งมาก และสามารถว่ายไปได้ในระยะไกลมากอีกด้วย

6.คอเคเซียน เชพเพิร์ด

6.คอเคเซียน เชพเพิร์ด

สุนัขยักษ์ใหญ่ตัวนี้เมื่อโตเต็มวัยจะมีน้ำหนักตัวอยู่ที่ประมาณ 50 กิโลกรัม มีความสูงที่ระดับหัวไหล่อยู่ที่ประมาณ 70 เซนติเมตร ด้วยกล้ามเนื้อและกระดูกที่แข็งแรง ทำให้เจ้านี่คล่องแคล่วเหมาะแก่การเป็นยามเฝ้าบ้านชั้นเยี่ยมเลยเชียว แต่เห็นตัวฟูๆใหญ่ๆเนี่ย ส่วนมากเป็นขนหนาๆของเขาทั้งนั้น

 ลักษณะทั่วไป

คอเคเซียน เชพเพิร์ดมีรูปร่างสูงใหญ่ยักษ์ กล้ามเนื้อและกระดูกแข็งแรง ขนหนา มีสีดำคาดเป็นหน้ากากเสมอๆ ขนมี 2 แบบคือ แบบยาวและสั้น ซึ่งจะเป็นลักษณะขนของคอเคเซียน เชพเพิร์ด ทางสายพันธุ์จอร์เจียน และอาร์เมเนียน คอเคเซียน เชพเพิร์ดมีอายุเฉลี่ยประมาณ 10-14 ปี


 ความเป็นมา

คอเคเซียน เชพเพิร์ดเป็นสายพันธุ์ที่เชื้อสายที่เก่าแก่เช่นเดียวกับสุนัขพันธุ์ โมโลสเซอร์ (Molosser) เริ่มแรกพวกเขาถูกเลี้ยงไว้เพื่อปกป้องบ้านเรือน ครอบครัว ไร่นา และทรัพย์สิน นอกจากนี้พวกเขายังเป็นสุนัขที่ถูกเอาไปพาขึ้นสังเวียนเดินโชว์ตัวตามงานต่างๆ ซึ่งคอเคเซียน เชพเพิร์ดเริ่มปรากฏตัวในงานโชว์ในปี ค.ศ. 1930 ที่ประเทศเยอรมัน อย่างไรก็ตามถึงแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนปัจจุบัน ทว่าความนิยมของคอเคเซียน เชพเพิร์ด ก็ยังคงอยู่ในเขตแคว้นเดิมที่พวกเขากำเนิดมา เนื่องจากสภาพอากาศที่เหมาะสม และที่สำคัญคอเคเซียน เชพเพิร์ดไม่ได้เป็นสุนัขที่มีไว้เพื่อใครก็ได้ สภาพอากาศและสิ่งแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยให้เขา อาจทำให้เขามีพฤติกรรมที่ก้าวร้าวหรือเป็นปัญหาได้

 ลักษณะนิสัย

คอเคเซียน เชพเพิร์ดเป็นสุนัขที่ฉลาด มีไหวพริบ กล้าหาญ ซื่อสัตย์ แต่บางครั้งก็มีความเป็นตัวของตัวเองสูง รักอิสระ ไม่ค่อยเชื่อฟังคำสั่ง ก้าวร้าวในบางครั้ง จึงควรได้รับการฝึกอย่างเหมาะสม พาออกไปมีสังคมบ้าง ไม่ควรให้เขาอยู่แต่ในบ้านหรือพื้นที่แคบยาวนานเกินไปจนเกิดความเครียด นอกจากนี้พวกเขายังเป็นสุนัขที่พลังงานต่ำ ชอบอยู่เฉยๆ แต่ก็หูไวตาไวรู้สึกไว ยิ่งถ้าครอบครัวกำลังถูกข่มขู่คุมคาม เขาก็จะลุกขึ้นมาปกป้องทันที

 การดูแล

คอเคเซียน เชพเพิร์ดมีขน 2 ชนิดคือ ขนสั้นและ ขนยาว หากเป็นชนิดขนยาวควรได้รับการแปรงขนเป็นประจำเพื่อป้องกันขนพันกัน ส่วนขนสั้นอาจดูแลน้อยลง แต่ก็ยังคงต้องแปรงเป็นประจำอย่างสม่ำเสมอเช่นกัน

สำหรับการออกกำลังกายควรพาพวกเขาออกไปวิ่งหรือเดินเล่นเป็นประจำทุกวัน ให้เขาได้ใช้พลังงาน สร้างความกระตือรือร้น พวกเขาจะมีความสุขมากๆ ที่ได้ออกกำลัง หรือได้ทำงานที่ได้ใช้กำลังกาย อย่างไรก็ตามไม่ควรปล่อยให้เขาวิ่งนำเจ้าของ เพราะจะทำให้เขาเข้าใจว่าตัวเองเป็นผู้นำ แล้วจะทำให้กลายเป็นปัญหาที่พวกเขาไม่ยอมเชื่อฟังและก้าวร้าว ควรให้เขาเดินข้างๆ หรือเดินตามหลังถึงจะดีที่สุด

ผู้เลี้ยงที่เหมาะสม

คอเคเซียน เชพเพิร์ดไม่เหมาะที่จะเลี้ยงในพื้นที่แคบโดยเฉพาะในอพาร์ตเม้นท์ แต่ควรเป็นบ้านที่มีบริเวณ หรือสนามหญ้ากว้างๆ เพื่อให้เขาได้เดินเล่นและได้ใช้พลังงานได้ แล้วขนที่ยาวของเขาก็มีไว้เพื่อปกป้องเขาจากอากาศหนาว และสภาพแวดล้อมต่างๆ อย่างไรก็ตามถ้าเลี้ยงในเมืองไทย ควรมีห้องที่ติดแอร์ให้เขาโดยเฉพาะ เนื่องจากขนที่หนามากไม่เหมาะกับสภาพอากาศร้อน อาจทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว เกิดอากาศฮีสโตรกได้ง่าย และอาจทำให้อารมณ์เสีย เกิดพฤติกรรมก้าวร้าว ดังนั้นหากนำมาเลี้ยงตามบ้าน โดยเฉพาะในเมืองต้องฝึกวินัย สามารถควบคุมดูแลพวกเขาได้เป็นอย่างดี เนื่องจากคอเคเซียน เชพเพิร์ด เป็นสุนัขที่ถ้าไม่ฝึกก็จะนิสัยเสีย ดุร้าย ดื้อ และไม่เชื่อฟังคำสั่งได้ง่าย

ข้อควรจำ

ปกติแล้วคอเคเซียน เชพเพิร์ดเป็นสุนัขที่มีสุขภาพแข็งแรง อายุยืน ไม่ค่อยมีโรคภัยไข้เจ็บ แต่ก็ควรระวังโรคกระดูกสะโพกเสื่อม โรคอ้วน และโรคหัวใจได้ ดังนั้นควรดูแล สังเกตอาการและพาพวกเขาไปตรวจสุขภาพเป็นประจำ

ความน่ารักของสุนัขพันธุ์นี้

 มาตรฐานสายพันธุ์

ขนาด	เพศผู้สูงโดยเฉลี่ย 28 - 30 นิ้ว น้ำหนักประมาณ 50 กิโลกรัม ส่วนเพศเมียส่วนสูงจะอยู่ระหว่าง 26-28 นิ้ว น้ำหนักประมาณ 45 กิโลกรัม
ศรีษะ	ใหญ่ กว้าง หน้าผากแบน กระดูกแก้มหนาและกว้าง มีจุดหักบนใบหน้าเล็กน้อย
ฟัน	ลักษณะฟันแบบขบกรรไกร
ปาก	ริมฝีปากหนา กระชับ
ตา	ตาเล็ก รูปไข่ นัยน์ตาลึก มีสีเข้ม
หู	หูหนา ปกคลุมด้วยขน ตั้งสูง และพับลง ในประเทศต้นกำเนิดจะมีการตัดแต่งหูให้สั้น
จมูก	สีดำสนิททั้งจมูก รูจมูกกว้าง
คอ	คอสั้น เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ตั้งตรงอย่างพอเหมาะพอดี
อก	อกลึก เนินอกขยายไปยังด้านหน้า และต่ำลงระหว่างขาหน้าทั้ง 2 ข้าง
ลำตัว	ร่างใหญ่ หนา แข็งแรง มีพละกำลัง ดูเทอะทะเล็กน้อย สะโพกยกขึ้นจากแผ่นหลังเล็กน้อย รูปร่างดูเทอะทะ ย้วยเล็กน้อย ลำตัวยาวกว่าขา หลังตรง แบน เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
เอว	-
ขาหน้า	ขาหน้ายาว ตรง กระดูกหนา ขนานกัน มีพละกำลัง เท้าใหญ่เป็นรูปทรงไข่ กลมรี
ขาหลัง	ขาหลังใหญ่ แข็งแรง มั่นคง เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มองจากด้านหลังขนานกันทั้ง 2 ข้าง
หาง	หางยาว ตั้งสูงม้วนขึ้นเป็นพวงไปยังด้านหลัง
ขน	ขนหนา เส้นหยาบ เพื่อปกป้องอากาศหนาว
สีขน	ขนมีสีเทามีแต้มสีขาว

7.คูวาสซ์

 7.คูวาสซ์

น้องหมาสายพันธุ์นี้มีต้นกำเนิดมาจากทิเบต สุนัขขนาดใหญ่ที่เมื่อโตเต็มวัยสามารถสูงได้ถึง 76 เซนติเมตร แถมยังมีน้ำหนักมากกว่า 68 กิโลกรัมอีกด้วย เป็นสุนัขที่นิยมเลี้ยงไว้เฝ้าบ้าน เพราะเจ้านี่หวงแหนพื้นที่ของตัวเองเป็นที่สุด

Kuvasz (คูวาสซ์) เป็นสุนัขสายพันธุ์ขนาดใหญ่ รูปร่างหนาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ร่างกายแข็งแรง, ส่วนหัวจะยาว ปากเป็นรูปทรงกระบอก จมูกจะเป็นสีดำและมีขนาดใหญ่ ริมฝีปากเป็นสีดำ หูรูปสามเหลี่ยมพับลงมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นรูปทรงอัลมอนด์ที่ตั้งห่างกันพอประมาณ หางยาวเป็นพวงสวยงาม เมื่อสุนัขรู้สึกตื่นเต้นที่หางยกสูงขึ้นเล็กน้อย ขนสีขาว มีขนที่แผงคอถึงหน้าอก ขนยาวทั้งตัวยกเว้นช่วงบนหัวและและเท้า เท้าตั้งตรงไม่ยาวมากนัก

ถิ่นกำเนิด
ประเทศฮังการี

ขนาดรูปร่าง
ส่วนสูงเฉลี่ย: ตัวผู้ 28 – 30 นิ้ว (71 – 76 เซนติเมตร) ตัวเมีย 26 – 28 นิ้ว (66 – 71 เซนติเมตร)
น้ำหนักเฉลี่ย: ตัวผู้ 100 – 115 ปอนด์ (45 – 52 กิโลกรัม) ตัวเมีย 70 – 90 ปอนด์ (32 – 41 กิโลกรัม)

สุขภาพ
Kuvasz มีแนวโน้มที่จะมีปัญหากับโรค ผิวหนังและเกิดอาการแพ้ ,โรคที่ก่อให้เกิดความอ่อนแอจากการอักเสบของข้อต่อไหล่, สะโพก dysplasia

อายุ
Kuvasz มีอายุโดยเฉลี่ย 12-14ปี

อุปนิสัย

Kuvasz (คูวาสซ์) เป็นมิตร ใจดี ไม่ดุร้าย เข้ากับเด็กๆได้ดี ซื่อสัตว์ รักเจ้าของ แข็งแรงดูแลเฝ้าบ้านได้เป็นอย่างดี
แต่จะเลี้ยงให้เชื่องและเชื่อฟัง เจ้าของต้องเป็นคนฝึกเพียงคนเดียว

การดูแลและการออกกำลัง
Kuvasz เป็นสุนัขที่แข็งแรงและซื่อสัตว์มาก สามารถนำมาฝึกเพื่อใช้ล่าสัตว์หรือเป็นสุนัขอารักขาได้ กินเก่งมาก แต่ไม่ชอบออกกำลังกายเท่าไหร่ ต้องคอยให้ออกกำลังบ่อยๆ พื้นที่ใช้เลี้ยงต้องมีขนาดพอสมควรเพื่อใช้ออกกำลัง สามารถอยู่ได้ทุกสภาพอากาศ และทุกสภาพแวดล้อม ขนที่หนาจึงต้องคอยหมั่นแปรงขนและทำความสะอาดบ่อยๆ

8.ทิเบตัน มาสทิฟฟ์

8.ทิเบตัน มาสทิฟฟ์

เจ้านี่น่ะนะคือ ยักษ์ใหญ่อันตรายของจริง! เรียกได้ว่าติดชาร์ต ท็อปฮิต สุนัขสายพันธุ์โหดโดดขย้ำ กันเลยทีเดียว แม้จะดูดุร้ายแต่พี่เบิ้มของเราก็มีมุมน่ารักๆเหมือนกันนะ แต่ว่า…ด้วยความสูง 31 นิ้ว เมื่อยืนขึ้น กับน้ำหนักตัวประมาณ 60-70 กิโลกรัม พร้อมด้วยขนฟูๆ สีหน้าเคร่งขรึม กับเขี้ยวคู่งาม บอกเลยว่าจินตนาการความฟรุ้งฟริ้งของพี่แกไม่ออกเลยจริงๆ

ชื่อ[แก้]

ทิเบตันแมสติฟฟ์มีชื่อภาษาถิ่นว่า "โทชี" (Do-khyi) ซึ่งมีผู้แปลไว้ต่าง ๆ กัน เช่น ผู้เฝ้าเรือน (home guard), ทวารบาล (door guard), สุนัขที่พึงล่ามไว้ (doc which may be tied) และสุนัขที่พึงคุมขังไว้ (doc which may be kept) ทั้งนี้ เพราะสุนัขชนิดนี้นิยมผูกหรือล่ามไว้กับสถานที่ต่าง ๆ เพื่อให้รักษาสถานที่เหล่านั้น

ส่วนชื่อ ทิเบตันแมสติฟฟ์ นั้นความจริงแล้วสุนัขนี้มิใช่พันธุ์แมสติฟฟ์ แต่ที่เรียกแมสติฟฟ์เพราะคำแมสติฟฟ์เดิมมีความหมายเพียงว่า "หมาใหญ่" อนึ่ง ยังมีสุนัขอื่น ๆ ที่ชาวตะวันตกตั้งชื่อให้ผิดจากความจริงในทำนองเดียวกันอีก เช่น ทิเบตันเทร์เรียร์ (Tibetan Terrier) ซึ่งมิใช่พันธุ์เทร์เรียร์ และทิเบตันสแปเนียล (Tibetan Spaniel) ซึ่งมิใช่พันธุ์สแปเนียล

ลักษณะ[แก้]

ปัจจุบัน ผู้เพาะพันธุ์แบ่งทิเบตันแมสติฟฟ์ออกเป็นสองประเภท คือ โทชี (Do-khyi) กับซังชี (Tsang-khyi) ประเภทหลังซึ่งชื่อมีความหมายว่า สุนัขจากซัง (dog from Tsang) นั้นบางทีก็เรียกว่า หมาวัด (monastery dog) มีกายสูงและหนักกว่าประเภทแรก ทิเบตันแมสติฟฟ์สูงราว 61 ถึง 72 เซนติเมตร แต่เพศผู้สามารถสูงได้ถึง 81.28 เซนติเมตร ส่วนน้ำหนักนั้นผู้เพาะพันธุ์ในตะวันตกวัดไว้ว่าประมาณ 47.6272 กิโลกรัมถึง 82 กิโลกรัม แต่ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งเลี้ยงยากเพราะค่าใช้จ่ายสูงและไม่รับกับความต้องการใช้งานเพียงในฐานะผู้รักษาปศุสัตว์

ส่วนลักษณะทางกายภาพนั้น ทิเบตันแมสติฟฟ์มีขนสองชั้นหลายสี ตั้งแต่สีดำ สีแทน สีแดง สีทองแดง ไปจนถึงสีเทา ทั้งขนยังไม่มีกลิ่นสาบสุนัขดังที่สุนัขพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ชนิดอื่น ๆ มักมี และโดยปรกติแล้ว ทิเบตันแมสติฟฟ์ผลัดขนในราวปลายฤดูหนาวหรือต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่บางทีในปลายฤดูร้อนหรือต้นฤดูใบไม้ร่วงก็มี

ทิเบตันแมสติฟฟ์นั้นถือกันว่าเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ชั้นต้น เพราะอดทนอยู่รอดในสภาพภูมิประเทศทิเบต เนปาล อินเดีย และภูฏาน ที่เป็นแต่เขาสูงชันได้ นอกจากนี้ ทิเบตันแมสติฟฟ์ยังเป็นสุนัขพันธุ์เพียงไม่กี่ชนิดที่ติดสัดปีละครั้ง ต่างจากชนิดอื่น ๆ ที่เป็นปีละสองครั้ง โดยทิเบตันแมสติฟฟ์นั้นถึงฤดูผสมพันธุ์ในปลายหน้าใบไม้ร่วง เป็นเหตุให้มักตกลูกระหว่างเดือนธันวาคมถึงมกราคม^[2]

9.เซนต์เบอร์นาร์ด

9.เซนต์เบอร์นาร์ด

พูดถึง สุนัขตัวใหญ่ จะขาดเจ้ายักษ์หน้าตามึน อ้วนท้วน อืดอาด รูปร่างสูงใหญ่ อย่างเจ้าเซนต์เบอร์นาร์ดนี้ไปได้อย่างไร ด้วยความที่ตัวโตและมีพละกำลังมาก จึงทำให้หลายคนอาจหวั่นๆถ้าต้องเผชิญหน้ากันแบบตัวต่อตัว แต่จะบอกให้นะเห็นอย่างนี้ ใจดีสุดๆโดยเฉพาะกับเด็ก นอกจากจะไม่ดุร้ายแล้วยังขี้กลัวอีกต่างหากเซนต์เบอร์นาร์ด นั้เป็นสุนัขที่มีขนาดใหญ่มากมีขนหนา  มีน้ำหนักเฉลี่ยอยู่ที่  64-120 กิโลกรัม หรืออาจจะมากกว่านั้น  มีความสูงจากหัวไหล่มายังพื้น 70 – 90 เซนติเมตร ขนมีลักษณะยาวเรียบหน้า  หยาบ และจะหนามากบริเวณรอบๆคอลงมาที่ขา  ขนของเขาจะมีสีน้ำตาลแดง  สีเทา  สะดำ  และจะมีสีดำที่เบ้าตาทั้งสองข้าง และบริเวณหู  หางมีความยาวและตก นัยต์ตาจะมีสีดำ  สีฟ้า และสีน้ำตาล
                   มีนิสัยร่าเริง  ใจดี จนได้รับเรียกว่านักบุญ  สามารถที่จะหาคนที่ถูกหิมะหรือว่าหายในพายุหิมะได้  โดยจะนำกระป๋องผูกที่คอมันแล้วเอาไปให้คนที่มันพบกินน้ำ และขอความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ  เป็นสุนัขที่มีจมูกไว  เมื่อก่อนนั้นสุนัขพันธุ์นี้มีความอ่อนแอ มีโรคภัยใข้เจ็บได้ง่ายไม่เหมือนสมัยปัจจุบัน เพราะว่ามีการผสมพันธุ์และปรับปรุงให้มีความเด่นมากขึ้นในปี 1865 นั้นเอง
                ในเมื่อก่อนนั้น  เซนต์เบอร์นาร์ด  มีประวัติศาสตรที่อยู่รวมกับสุนัข เกรทเทอร์ สวิสส์ เมาน์เทนด๊อก  นำไปใช้ในงานในไรในฟาร์มต่าง  ไว้ต้อนเกะหรือว่าสัตว์อื่นๆ  สามารถที่จะใช้ช่วยในการล่าสัตว์และยังช่วยผู้ประสบภัยจากหิมะได้ด้วย  สุนัขพันธุ์ถือได้ว่าสืบสายพันธุ์มาจาก molosser  โดยการมาในเทือกเขาแอลป์จากชาวโรมันโบราณและเซนต์เบอร์นาร์เป็นที่ยอมรับในระดับสากลว่าเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ของ Molossoid
                มีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่ว่า  เซนต์เบอร์นาร์ดได้เดินทางมากับพระนักบวชที่ Great St Bernard Pass ในปี 1707 และได้มีภาพวากจิตกรที่ฝาพนังไว้เป็นหลังฐานในตอนนั้น

การเลี้ยงสุนัขพันธุ์เซนต์ เบอร์นาร์ด

1. การออกกำลังกายเป็นสิ่งสำคัญสำหรับสุนัขพันธุ์ใหญ่ แต่ต้องมีขอบเขตไม่มากหรือน้อยเกินไป เหตุผลเนื่องจากกระดูกที่กำลังเติบโตของลูกสุนัขยังอ่อน ไม่สามารถรองรับการพัฒนาของร่างกายที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วได้ทัน จึงอาจเกิดปัญหาของกระดูกอ่อนหรือบิดได้ ดังนั้นผู้เลี้ยงทุกคนควรระวังถึงน้ำหนักของลูกสุนัข เป็นหลัก ไม่ควรให้สุนัขอ้วนแต่เด็ก ควรให้ลูกสุนัขมีอายุ 1 ปีอย่างต่ำก่อนจึงเริ่มทำน้ำหนักได้ การออกกำลังที่หักโหมอาจทำให้ลูกสุนัขบาดเจ็บ เพราะฉะนั้นวิธีที่จะดูว่าลูกสุนัขออกกำลังกายเพียงพอหรือไม่นั้นให้ดูจากการปล่อยลูกสุนัขเล่นโดยธรรมชาติ เพราะตัวลูกสุนัขเองจะรู้ว่าเมื่อเค้าเหนื่อยเค้าควร จะหยุดเล่น แต่ถ้าลูกสุนัขของคุณขี้เกียจก็ควรพาเค้าเดินหรือหาบอลมาดึงดูดความสนใจเค้าให้สนุกกับการออกกำลังกายก็ได้
    
2. อาหารที่ใช้สำหรับเลี้ยงลูกสุนัขควรคำนึงถึงสารอาหาร โดยรวมไม่ใช่เน้นที่โปรตีนอย่างเดียว อาหารที่ใช้ควรมีส่วนประกอบของ Glucosamine ซึ่งจะเป็นตัวช่วยในเรื่องไขข้อกระดูก สารชนิดนี้จะไปช่วยสร้างน้ำหล่อลื่นตามข้อกระดูกโดยเฉพาะสุนัขที่เป็นโรคข้อต่อสะโพกสารชนิดนี้ จะลดการเสียดสีในไขข้อกระดูกได้ อาหารที่ดีไม่จำเป็นต้องราคาแพงเสมอไปแต่ก็ไม่ได้หมายถึงอาหารถูกจะดีทุกยี่ห้อ หรือถ้าจะลองใช้อาหารควรลองอย่างน้อย 6 เดือนถึงจะพิสูจน์ได้ว่าอาหารนั้นดีสำหรับสุนัขของท่าน ควรให้อาหารวันละ 4 ครั้ง ลูกสุนัขอายุ 4 เดือน แล้วลดเหลือ 2 มื้อตั้งแต่ 5 เดือนถึง 1 ปี ต่อจากนั้นขึ้นอยู่กับความสะดวกบางท่านอาจลดเหลือมื้อเดียวต่อวันก็ทำได้
    
3. การฝึกการขับถ่ายให้เป็นเวลาและสถานที่ที่เหมาะสม ควรเริ่มตั้งแต่สุนัขอายุ 3 เดือนขึ้นไป เพราะลูกสุนัขวัยนี้เริ่มที่จะเรียนรู้อะไรใหม่ๆได้เร็วและสนใจสิ่งใหม่ๆรอบๆตัว